Krzyczący rodzic a poczucie bezpieczeństwa dziecka – jak budować relację opartą na spokoju ?
Bycie rodzicem to fascynująaca, pełna fantastycznych przeżyć droga , ale droga również pełna emocji i wyzwań.Jednym z poważnych zagrożeń dla rozwoju dziecka jest krzyk. Gdy rodic krzycze na skutek emocji które wzięły górę , dziecko może stracić poczucie bezpieczeństwa. W rezultacie relacja , która powinna być oparta na spokoju staje się żródlem niepokoju dla dziecka.
Dlaczego rodzic krzyczy?
Krzyczymy z różnych powodów,często pod wpływem stresu,frustracji perzemęczenia,presji społecznej lub zawodowej. Nawet najbardziej opanowany rodziec moze stracić kontrole nad emocjami. Gdy jesteśmy zmęczeni, przytłoczeni obowiązkami krzyk może sie pojawić bez zamiaru wyrządzwnia krzywdy.
Przyczyny krzyku
- Brak umiejętności panowania nad emocjami – trudności w panowaniu nad wlasnym stresem
- wzorce wyniesione z dzieciństwa -powtarzanie tego co wkodowano w dzieciństwie
- chęć natychmiastowej dyscypliny – nadzieja , ze podniesiony głos natychmiast powstrzyma niewłaściwe zachowanie
- zmęcxzenie i wypalenie , natłok codziennych obowiązków
- presja społeczna – życie w przeświadczeniu , że ze wszystkim muszę sobie radzić.
Skutki krzyku dla dziecka
Eskalacja tonacji i wysokości głosu są dla dziecka nieprzyjemne.Hałas obniza jego poczucie bezpieczeństwa i stavbilności. Ukochany rodzic staje się żródłem niepokoju, jest w oczach dziecka nieprzewidywalny.
Dlaczego wciąż wchodzisz w te same schematy (w relacjach i emocjach)?
To, czy w trudnych momentach zamrażasz emocje i odcinasz się od ciała, wybuchasz złością, czy może nadmiernie poświęcasz się dla innych i przyciągasz niedostępnych partnerów – wynika z Twojego stylu przywiązania ukształtowanego w dzieciństwie.
Zrób nasz krótki, darmowy Kwestionariusz Stylu Przywiązania (zajmie Ci 3 minuty) i sprawdź, jaki nieświadomy wzorzec kieruje Twoim układem nerwowym.
Regularny krzyk wywołuje niepokój lęk a czasem nawwet poczucie winy u dziecka. DDzieci myślą sobie, że to ich wina , że rodzic krzyczy , w efekciee czego nie chcąc więcej doprowadzać do takiej sytuacji zaczną tlumić w sobie emocje. Mogą wówczas pojawić się dolegliwości psychosomatyczne takie jak bole brzucha, głowy czy zaburzenia snu.
Często w chwilach wzburzenia emocjonalnego krzycząc użbywamy slow które moga ranic i choć złość minie, takie slowa zostają w pamięci czasem bardzo długo. U dziecka pojawia sie wowczas poczucie bycia mniej wartościowym, mniej kochanym.
Dzieci to bardzo dobrzy obserwatorzy, widząc , że krzyk jest narzedzirem do zmiany zachowania w przyszłości będzie najprawdopodobniej stosować tę sama metodę .
Relacja oparta na spokoju
Nie zapominajmy , że każdy rodzic ma prawo popełniać błędy. Istnieją jednak sposoby , które mogą ułatwić nam zachowanie spokoju.
Zanim zareagujemy warto zastanowić się nad tym co czujemy? czy jest to lęk, frustracja , a może zmęczenie ? Pozwoli to na decyzję a nie reakcję. Bardzo dobrą metodą jest również wyjście z pokoju, wzięcie kilku głębokich oddechów, pozwoli nam to na natychmiastowe uspokojenie się . Dobrym pomysłem jest też spacer. W rozmowie z dzieckiem skup się na konkretach, komunikuj się świadomie mów o swoich uczuciach ale zapytaj o nie również dziecko. Rytuały rodzinne takie jak czytanie książki przed snem czy wspólne spacery budują przewidywalność. W poczuciu stabilności dziecko może ufać , że nawet trudne emocje zostaną zrozumiane.
Dzięki spokojnej relacji dziecko wie , że może mówić o trudnych emocjach, że nawet gdy zrobi coś nie pomyśli rodziców otrzyma wsparcie, nie krzyk. Relacja spokojna , pełna szacunku to zwiększone poczucie własnej wartości i dobre wzorce na całe życie. W bezpiecznej relacji dziecko znajduje miejsce , gdzie emocje są dopuszczalne, nikt nie osądza, nikt nie krzyczy.
A co po krzyku ?
Przede wszystkim przeproś. Nie udawaj , ze nic się nie stało. Spokojnie wytłumacz co i dlaczego wyprowadziło Cię z równowagi. Zapewnij dziecko o miłości do niego.
Jeśli rodzinne nerwy są na skraju możliwości zawsze można poszukać grup wsparcia dla rodziców, skorzystać z psychoterapii rodzicielskiej czy czytać fachową literaturę.
Krzyk rodzica uruchamia łańcuch relacji od strachu i poczucia winy dziecka , przez osłabienie relacji po przejęcie niezdrowych wzorców na przyszłość. Nie oznacza to słabości , że czasem nie potrafimy nad sobą zapanować. Ale siła stoi decyzja :przeprosić , wyciągnąć wnioski, wprowadzić zmianę.
Bibliografia
- Hal Edward Runkel. Wychowanie bez krzyku : jak wychować dziecko zachowując spokój ( 2007 )
- Daniel J. Siegel, Tina Payne Bryson. Grzeczne dziecko 2015
